Sabahattin Ali’nin ardından

 

Sabahattin Ali oldu,

Geçmedi günler geçmedi.

Ne güldü ne çile doldu,

Geçmedi günler geçmedi.

 

Gizli gizli izlenirdi,

Hep o yüzden gizlenirdi.

Yakınırdı, sızlanırdı,

Geçmedi günler geçmedi.

 

Halkın derdini duyardı,

Feleğe gönül koyardı.

Hapiste günler sayardı,

Geçmedi günler geçmedi.

 

Yeşil kalemle yazardı,

Şiirde uyak dizerdi.

Dağlarda yalnız gezerdi,

Geçmedi günler geçmedi.

 

Hayat O’na zulüm oldu,

Beklediği ölüm oldu.

Gidişi çok elim oldu,

Geçmedi günler geçmedi.

 

Yanı emeğin yanıydı,

Nevzatlar hep hayranıydı.

Tek varlığı bir canıydı,

Geçmedi günler geçmedi.

 

Halk Ozanı Karamanlı Nevzat

 

 

Baha Kayserilioğlu’nun anısına

 

Kayserilioğlu’dur, Karaman evladıdır,

Memleket onsun diye fikir ekti Baha Bey.

Aydınlanma denince akla gelen adıdır,

Nerde karanlık görse ışık yaktı Baha Bey.

 

Hak, hukuk, adaleti savunan bir insandı,

İyilikler yapmakla avunan bir insandı.

Karamanlı olmakla övünen bir insandı,

Yaptığı hizmetlerle dikkat çekti Baha Bey.

 

Karaman tarihini, kültürünü ışıttı,

Geçmiş değerlerini günümüze taşıttı.

Memleket sevenlerin feryadını işitti,

Nereden bir ses gelse duydu baktı Baha Bey.

 

Cebinden para verip kitaplar bastırandı,

Turizme hizmet için afişler astırandı.

Nevzatlar öğretmeni, doğru yol gösterendi,

Halk Ozanı diyerek isim taktı Baha Bey.

 

Halk Ozanı Karamanlı Nevzat

 

 

Öldürülen Gazetecilere Ağıt

 

Gerçeğin peşinde koşarak yazdık,

Vurulduk ey halkım unutma bizi.

Bilimin yoluna düşerek yazdık,

Vurulduk ey halkım unutma bizi.

 

Baskılar boyları aştı yılmadık,

Zalimin hedefi şaştı yılmadık.

Kalemimiz kana düştü yılmadık,

Vurulduk ey halkım unutma bizi.

 

Halk için çalıştı bizim usumuz,

Halk çıkarı için çıktı sesimiz.

Halk için verildi son nefesimiz,

Vurulduk ey halkım unutma bizi.

 

Nevzatlar duruyor basın yanında,

Gazeteci için yasın yanında.

Kulaklar acılı sesin yanında,

Vurulduk ey halkım unutma bizi.

 

Halk Ozanı Karamanlı Nevzat

Durmuş Gülçiçek'in Ardından

 Durmuş Gülçiçek’i rüyamda gördüm,

Yüzüme bakmaya çekiniyordu.

Ankara’da idi, halini sordum,

Kötülük edenden yakınıyordu.

Yine heybetliydi, Herkül’dü yine,

Görmeyeli geçti yirmi bir sene.

Kaygıyla sormuştum, ne oldu sana?

Gözü uzaklara bakınıyordu.

‘Kötüler zehirler kusuyor’, dedi,

‘Yalancı yaftalar asıyor’, dedi.

‘Karaman, Taşkale susuyor’ dedi, 

Sözleri kalbime dokunuyordu.

Okuyan, düşünen bir öğretmendi,

Hayat uğraşında çok güçlük yendi.

Derdini açıkça demedi kendi,

Yüzünden acısı okunuyordu.

Nevzat’ın dostuydu, kardeş gibiydi,

Bildiğime göre hali iyiydi.

Nedendir alevden bir gömlek giydi?

Neyi kimden neden sakınıyordu?

Halk Ozanı Karamanlı Nevzat

Sabahattin Ali'nin Ardından

 Sabahattin Ali oldu,

Geçmedi günler geçmedi.

Ne güldü ne çile doldu,

Geçmedi günler geçmedi.

Gizli gizli izlenirdi,

Hep o yüzden gizlenirdi.

Yakınırdı, sızlanırdı,

Geçmedi günler geçmedi.

Halkın derdini duyardı,

Feleğe gönül koyardı.

Hapiste günler sayardı,

Geçmedi günler geçmedi.

Yeşil kalemle yazardı,

Şiirde uyak dizerdi.

Dağlarda yalnız gezerdi,

Geçmedi günler geçmedi.

Hayat O’na zulüm oldu,

Beklediği ölüm oldu.

Gidişi çok elim oldu,

Geçmedi günler geçmedi.

Yanı emeğin yanıydı,

Nevzatlar hep hayranıydı.

Tek varlığı bir canıydı,

Geçmedi günler geçmedi.

Halk Ozanı Karamanlı Nevzat